به گزارش خبرگزاری حوزه، مرحوم آیت الله حائری(ره) به تبیین این شبهه پرداختند که چرا ائمه علیهم السلام با وجود علم قبلی به وجود زهر، آن را نوشیدند و به شهادت رسیدند؟
شما ببینید اگر انسان عادی بفهمد که مثلاً فردا مسموم خواهد شد و بعد میمیرد، چقدر برای او سخت است؟ امام کاظم (ع) به همین صورت مسموم شدند.
بعضی سوال میکنند این کار امام با توجه به آیۀ «وَلاَ تُلقُوا بِاَیدِیکم اِلَی التَّهلُکه» (خودتان را بدست خودتان به هلاکت نیاندازید)، چطوری میشود؟
جواب این است که خدای تعالی تکلیف را برای آنها عوض میکند، تکلیف آنها با تکلیف مردم کاملاً فرق میکند.
امام موسی بن جعفر (ع) در مرحلۀ اول یک رطب مسموم برایش آوردند، حضرت آن را جلوی سگ تربیت شدۀ آنها انداخت؛ سگ خورد و مرد.
این سگ پیش آنها خیلی عزیز بود. دوباره آوردند و حضرت وقتی خرما را بر میداشت گفت: خدایا تا الان برای من حلال نبود [که بخورم]؛ یعنی «امر» نرسیده بود، اما الآن تکلیف دیگری دارم.
در جبهه، آنهایی که خیلی مخلص بودند، در سفر آخر خداحافظی میکردند که من از سفر بر نمیگردم. آنهایی هم که خالصتر بودند، هفتۀ شهادتشان را پیش بینی میکردند. بعضی که از اینها خالصتر بودند، روز را میدانستند!
آقای خزعلی تعریف کرد که طلبهای که به جبهه رفته بود گفت: رزمندهای سوال کرد: آدم تشنه اگر یک ظرف آب داشته باشد، با آن وضو بگیرد بهتر است یا از آن بخورد؟ گفتم حفظ بدن واجبتر است.
بهتر است آب را برای خوردن بگذارد. بعد از چند دقیقه دیدم با این آب دارد وضو میگیرد. گفتم مؤمن! تو مگر مسئلهاش را از من نپرسیدی؟ مگر نگفتم که این آب را برای خوردن بگذار، تو که داری آب را صرف وضو میکنی؟!
گفت: اگر طرف بداند که نمیماند چطور؟! گفتم منظورت چیست؟ گفت: مثلاً بداند که ساعت ۱۰:۳۰ شهید میشود و تا آن موقع یک ساعت بیشتر نیست!
چون دیدم از این حرفها میزند دیگر با او حرف نزدم و منتظر بودم که ساعت ۱۰:۳۰ بیاید و به او بگویم که این چه حرفی بود که زدی؟ همینطور که من به ساعت نگاه میکردم دیدم رأس ده و نیم، خمپارهای آمد و او شهید شد.
بعضی تعجب میکنند که امامان ما از شهادتشان خبر داشتند. کسی که ایمانش بالاتر برود، امتحانش هم شدیدتر میشود. هر چه مرگ تصادفی تر باشد، سبک تر است. هر چه لحظۀ مرگ مشخصتر باشد، استقامتش هم سختتر است.
نظر شما